Podczas pobytu studyjnego w południowej Polsce w 1976 roku odwiedziłem Wrocław. Przeprowadziliśmy wówczas rozmowy z Klubem Inteligencji Katolickiej, m.in. z Ewą Unger. Podczas tej podróży stało się dla mnie jasne, jak ważne dla Niemiec, Polski i Europy jest porozumienie między Polakami a Niemcami.

Wraz z innymi uczestnikami wyjazdu założyłem we Frankfurcie nad Menem związek "Znaki Nadziei" ("Zeichen der Hoffnung"). Postawiliśmy sobie zadanie wspierania byłych polskich więźniów obozów koncentracyjnych, działania na rzecz porozumienia poprzez wyjazdy studyjne, wystawy itp. Kontakty nawiązane z parafiami ewangelickimi i Polską Radą Ekumeniczną zaowocowały m.in. tym, że w 1981 roku zorganizowałem i kierowałem wieloma transportami z pomocą.

Kiedy i w jakich okolicznościach zainteresował się Pan Krzyżową i rozpoczął z nią współpracę?
Pierwszego września 1989 r. zorganizowałem wystawę we Frankfurcie. Jej ideą było naświetlenie problemu wiążącego się z następującym faktem: wprawdzie ludzie po każdej wojnie mówią "nigdy więcej", a wkrótce przygotowują i przeprowadzają kolejną. Poznałem wówczas rodzinę Czaplińskich z wrocławskiego KIK-u. Podczas pierwszej rozmowy Michał Czapliński urzekł mnie Projektem Krzyżowa. Przekonał mnie pomysł, aby przy udziale młodych mieszkańców Dolnego Śląska przygotować projekt młodzieżowy. Toteż w grudniu 1989 r. wziąłem udział we wrocławskiej konferencji nt. Krzyżowej. I w ten sposób zostałem w Krzyżowej.

Gdy patrzy Pan na 20 lat istnienia Fundacji, co jest dla Pana przedmiotem dumy, co zaś powodem do zmartwień?
Mam zastrzeżenia wobec używania pojęcia "duma", zbyt blisko mu do słowa "pycha". Jestem głęboko wdzięczny za to, że przełom roku 1989 pozwolił nam wspólnie odbudować nową Krzyżową, że tak wielu, zwłaszcza młodych ludzi, przyjeżdża tu i czuje się świetnie. Cieszę się, że mogłem przeżyć to osobiście i mieć w tym własny udział. To, co martwiło mnie od samego początku to fakt, że oba rządy przyznały wysokie wsparcie finansowe na odbudowę, ale wykluczyły długofalowe wsparcie instytucjonalne. To prowadzi Fundację do ciągłych kłopotów finansowych, ponieważ infrastruktur nie można utrzymać z bieżących wpływów.